Audemars Piguet

Morgane Tschiember: "I like to understand the rules to no longer"

ประติมากรหญิงชาวฝรั่งเศสจากเมืองเบรสต์สามารถนำเอาวัสดุต่างๆ มาสร้างงานศิลป์ได้อย่างมีอิสระและไร้กฎเกณฑ์ใดๆ ​
Reading time 15 seconds

“ศิลปะคือบทสนทนา” มอร์แกน ชิมเบอร์ชอบการโคจรมาพบกันแบบไม่ได้นัดหมายไว้ก่อน เพราะมันสร้างแรงบันดาลใจให้เธอ เหมือนกับวัสดุที่เธอนำมาผสมผสานเข้าด้วยกันแบบคาดไม่ถึงในผลงานประติมากรรมและศิลปะจัดวาง เช่นแก้วกับคอนกรีตใน Bubbles หรือไม้ชนิดต่างๆ ใน Honey Honey เซรามิกกับเชือกใน Shibari โฟมกับขี้ผึ้งใน Monochrome นับเป็นการทดลองและนำไปสู่ความเป็นไปได้ใหม่ๆ  ในผลงานเหล่านี้ เธอศึกษาคุณสมบัติของวัสดุ ความหนาแน่น โครงสร้าง และท้าทายข้อจำกัดต่างๆ  ในผลงานที่ชื่อ Dust Devil ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการ Six Suns (2016) เธอทำลูกบอลคริสตัลโดยผสมฝุ่นลงไปจนเนื้อแก้วเกือบแตก แดเนียล คันธ์ นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์บอกว่า “ถ้าจะให้คิดว่าภาพก่อนเกิดบิ๊กแบงเป็นอย่างไร ก็คงต้องบอกว่าเหมือนงานชิ้นนี้นี่แหละ” 

    มอร์แกนรักที่จะเรียนรู้ พยายามเข้าใจกฎเพื่อจะได้ทลายกฎ ตอนที่เธอไปพบนักเป่าแก้วซึ่งบอกเธอว่าสิ่งที่เธอต้องการเป็นไปไม่ได้ มอร์แกนเลยตัดสินใจเป่าแก้วเสียเอง เธอไม่ได้ทำงานนี้คนเดียว แต่เป็นเธอที่ลงมือหลอมมัน บิดมันเป็นรูปทรง เป็นคนนำส่วนผสมเข้าเตา และสุดท้ายคือลงมือตัดมัน “ความล้มเหลวสำคัญต่อการทำงานของฉันมากค่ะ การสร้างเครื่องมือขึ้นมาเองมันช่วยให้เกิดรูปแบบใหม่ และเกิดความคิดที่ไม่เคยมีมาก่อน” 

    ตอนอายุ 4 ขวบ มอร์แกนบอกทุกคนว่าจะเป็นศิลปิน แม่เลยให้แผ่นทองแดงเธอลองไปแกะสลัก และตอนที่เธอรู้สึกโมโหที่ไม่สามารถพิมพ์งานลงบนกระดาษได้ พ่อก็ช่วยหาทางใช้เครื่องคั้นน้ำแอปเปิ้ลเก่าที่เก็บไว้ในโรงรถมาทำเป็นเครื่องพิมพ์แทน “ฉันชอบมาก ฉันชอบการเปลี่ยนรูปทรงและฟังก์ชั่นของมัน” ครั้งหนึ่งแม่เคยพาเธอไปดูนิทรรศการเกี่ยวกับญี่ปุ่นที่เมืองโบบูร์ก และเธอก็ตกหลุมรักพิธีกรรมของประเทศนั้นทันที พ่อแม่เลยให้กิโมโนเป็นของขวัญ มอร์แกนใส่ไม่ยอมถอดและเลือกกินอาหารโดยต้องใช้ตะเกียบเท่านั้น หลายปีหลังจากนั้น แกลเลอรี่ในญี่ปุ่นชวนเธอไปเป็นศิลปินพำนัก เธอจึงได้เรียนรู้และหลงใหลใน ‘คินบากุ’ ศิลปะการมัดของเหล่าซามูไร “ผลงานส่วนใหญ่ของฉันในวันนี้ต้องมีพิธีกรรมด้วย” เมื่อนักสะสมอยากได้งานของเธอ เธอจะขอให้เขาถ่ายรูปกับเธอในจุดที่เป็นต้นกำเนิดของมัน และตอนที่เธอสร้างงานจากหินอ่อนที่มีไวน์สาดกระเซ็นอยู่ เธอชอบคิดว่าคนที่ซื้อไปคงต้องลองไปพยายามทำตามแน่ๆ “ชิ้นงานเหล่านั้นเป็นตัวกลางสร้างสายสัมพันธ์ มันทำให้เกิดบทสนทนาได้” ทุกวันนี้ การเดินทาง บทสนทนา และการพบปะผู้คนล้วนมีความสำคัญสำหรับเธอ “เวลาที่ได้พบกับใครสักคน เราจะได้พบกับช่วงเวลา เและทำความรู้จักกับเวลาที่ใช้ไป”

เรียบเรียง: พิมพิไล บุญจอง

related posts

Recommended posts for you